อัตราชนะ 60% เชื่อถือได้แค่ไหน? ตรวจจำนวนเทรด ช่วงความเชื่อมั่น และต้นทุน

ชนะ 12 ครั้งจากการเทรด 20 ครั้ง หมายถึงอัตราชนะที่สังเกตได้ 60% แต่ยังไม่พิสูจน์ว่ากลยุทธ์มีโอกาสชนะคงที่ 60% แม้สมมติว่าแต่ละเทรดเป็นอิสระและความน่าจะเป็นไม่เปลี่ยน ช่วงความเชื่อมั่นแบบวิลสันสองด้านที่ระดับ 95% ก็ยังอยู่ประมาณ 38.66%–78.12% ตัวอย่างนี้จึงยังตัดความเป็นไปได้ที่อัตราชนะจริงต่ำกว่า 50% ไม่ได้ คำถามสำคัญคือหลักฐานยังน่าเชื่อถือหรือไม่เมื่อรวมความคลาดเคลื่อนของตัวอย่าง ต้นทุน และวิธีคัดเลือกผลลัพธ์

กำหนดก่อนว่าอะไรนับเป็นหนึ่งเทรด

สถานะเดียวที่ทยอยจับคู่หลายครั้งหรือแบ่งปิด ไม่ได้กลายเป็นการทดลองอิสระหลายครั้งโดยอัตโนมัติ ต้องกำหนดหน่วยวิเคราะห์ เช่น สถานะครบวงจรตั้งแต่เข้าไปจนออก และระบุว่าชนะหมายถึงกำไรก่อนหรือหลังต้นทุน ผลลัพธ์ศูนย์ต้องมีเกณฑ์จัดประเภทไว้ก่อน การลบเทรดเสมอตัวหลังเห็นตัวเลขทำให้สัดส่วนที่กำลังประมาณเปลี่ยนไป

ตัวอย่างนี้มีเพียงผลชนะหรือแพ้ แต่ละเทรดเป็นอิสระ และมีโอกาสชนะเดียวกันที่คงที่ ข้อมูลจริงต้องตรวจสอบสมมติฐานเหล่านี้ ช่วงที่คำนวณได้เกี่ยวข้องกับความน่าจะเป็นที่ยังไม่ทราบ ไม่ใช่กรอบกำไรของเทรดถัดไปหรือเพดานการขาดทุนจากจุดสูงสุด

เปอร์เซ็นต์เท่ากัน แต่ความแม่นยำต่างกัน

ให้ k เป็นจำนวนครั้งที่ชนะ n เป็นจำนวนเทรด และ q=k/n เป็นอัตราชนะของตัวอย่าง สำหรับช่วงวิลสันสองด้าน 95% ใช้ z=1.96 คำนวณจุดกึ่งกลาง m กับครึ่งความกว้าง h แล้วหาขอบล่าง m−h และขอบบน m+h

m = (q + z²/(2n)) / (1 + z²/n)

h = z × √[q(1−q)/n + z²/(4n²)] / (1 + z²/n)

อย่าปัดเศษระหว่างคำนวณ ให้ปัดเฉพาะตอนแสดงผล เมื่อเพิ่มเป็น 200 เทรด ค่าประมาณจุดยังเป็น 60% แต่ช่วงความไม่แน่นอนแคบลง ระดับ 95% ตามที่กำหนดเกี่ยวกับคุณสมบัติการครอบคลุมเมื่อสุ่มตัวอย่างซ้ำภายใต้แบบจำลอง ไม่ได้ครอบคลุมพอดี 95% ในทุกกรณีที่ขนาดตัวอย่างมีจำกัด และไม่ใช่การให้ความน่าจะเป็นภายหลัง 95% ว่าพารามิเตอร์อยู่ภายในช่วงเฉพาะที่คำนวณแล้ว

เทียบกับจุดคุ้มทุนหลังต้นทุน

สมมติแบบจำลองผลตอบแทนคงที่อย่างตั้งใจ เทรดชนะได้ +1R ก่อนต้นทุน เทรดแพ้เสีย 1R และแต่ละเทรดครบวงจรมีต้นทุน 0.05R โดย R เป็นหน่วยเงินความเสี่ยงคงที่ ไม่ใช่เปอร์เซ็นต์เงินในบัญชีที่เปลี่ยนไป หากโอกาสชนะจริงคือ p ค่าคาดหวังสุทธิต่อเทรดเท่ากับ 2p−1−0.05 หน่วย R อัตราชนะคุ้มทุนจึงเป็น 52.5%

ใช้อัตราที่สังเกตได้ 60% จะได้ค่าคาดหวังประมาณ +0.15R แต่เมื่อแทนขอบช่วงที่ยังไม่ปัดเศษ ช่วงของค่าเฉลี่ยในแบบจำลองนี้อยู่ประมาณ −0.277R ถึง +0.512R สำหรับ 20 เทรด และ +0.012R ถึง +0.281R สำหรับ 200 เทรด เฉพาะขอบล่างของกรณีหลังเป็นบวกเล็กน้อย โดยมีเงื่อนไขว่าขนาดกำไร ขาดทุน และต้นทุนเป็นค่าคงที่ที่ทราบแน่นอน

ถ้าปรับต้นทุนขึ้นเป็น 0.08R โดยไม่เปลี่ยนจำนวนชนะ จุดคุ้มทุนจะเพิ่มเป็น 54% ขอบล่างอัตราชนะ 53.08% จึงไม่ผ่านเกณฑ์อีกต่อไป และขอบล่างของค่าเฉลี่ยกลายเป็นประมาณ −0.018R การแก้สมมติฐานต้นทุนเพียงเล็กน้อยสามารถพลิกข้อสรุปที่ผ่านแบบเฉียดฉิวได้ ไม่มีช่วงใดรับประกันกำไรที่เกิดขึ้นจริงในเดือนหน้า

การเทรดจริงมีขนาดกำไร ขาดทุน ช่องว่างราคา และความคลาดเคลื่อนในการส่งคำสั่งที่เปลี่ยนแปลง ช่วงอัตราชนะอย่างเดียวจึงไม่พอที่จะหาช่วงค่าคาดหวัง ต้องวิเคราะห์การกระจายของผลสุทธิและความไม่แน่นอนของจำนวนเงินด้วย กำไรเล็กน้อยหลายครั้งอาจถูกลบล้างด้วยการขาดทุนใหญ่เพียงไม่กี่ครั้ง

หลายแถวข้อมูลอาจไม่ได้เป็นหลักฐานอิสระหลายชิ้น

หลายสถานะที่เปิดรอบการประกาศของธนาคารกลางครั้งเดียว อาจเป็นการเดิมพันมุมมองเดียวกัน คล้ายกับ การถือหลายสถานะแต่ยังมีความเสี่ยงร่วมกระจุกตัว การแบ่งคำสั่งเป็นหลายรายการจับคู่ไม่ได้สร้างเหตุการณ์ตลาดใหม่

ความพึ่งพากันอาจทำให้ช่วงจากแบบจำลองทวินามแคบเกินไป ควรเก็บวันเหตุการณ์ รหัสกลยุทธ์ และความเสี่ยงที่ทับซ้อนกัน บางกรณีต้องจัดกลุ่มตามเหตุการณ์หรือสุ่มตัวอย่างซ้ำโดยรักษาความสัมพันธ์ตามเวลา การหาร n ด้วยสองโดยไม่มีเหตุผลไม่ใช่การแก้ปัญหา เมื่อภาวะตลาด แหล่งส่งคำสั่ง หรือกติกาเปลี่ยน ความน่าจะเป็นพื้นฐานก็อาจเปลี่ยนตาม

จำนวนเทรดที่ต้องใช้ขึ้นอยู่กับคำถาม

ถ้าต้องการวางแผนความแม่นยำของการประมาณสัดส่วน ใช้การประมาณแบบปกติ n ≈ z²p(1−p)/e² เป็นแนวทางได้ โดย e คือครึ่งความกว้างแบบสัมบูรณ์ที่ต้องการ เลือก p=0.5 อย่างระมัดระวัง z=1.96 และ e=0.05 จะได้ 384.16 จึงปัดขึ้นเป็น 385 ตัวอย่าง ห้าจุดเปอร์เซ็นต์ต้องใส่เป็น 0.05

นี่ไม่ใช่คำตอบขนาดตัวอย่างที่แม่นตรงสำหรับช่วงวิลสัน ไม่ใช่การคำนวณอำนาจการทดสอบกำไร และไม่ใช่ใบอนุญาตให้เทรดเมื่อครบ 385 ครั้ง แต่เป็นค่าประมาณเพื่อวางแผนภายใต้เงื่อนไขการเก็บข้อมูล ความแม่นยำที่เพิ่มขึ้นไม่สามารถลบอคติจากการคัดเลือกข้อมูล

ล็อกวิธีประเมินก่อนเห็นผล

กำหนดเงื่อนไขเข้า ออก ต้นทุน การจัดประเภทผล และวันหรือจำนวนตัวอย่างที่จะประเมินไว้ก่อนเริ่มตรวจสอบ การคำนวณหลังทุกเทรดแล้วหยุดทันทีเมื่อพบช่วงที่พอใจเป็นการเปลี่ยนขั้นตอน จึงใช้คำอธิบายความเชื่อมั่นของตัวอย่างขนาดคงที่แบบเดิมไม่ได้โดยตรง

บันทึกจำนวนกลยุทธ์และชุดพารามิเตอร์ที่เคยทดลอง แยกช่วงพัฒนาออกจากช่วงตรวจสอบตามเวลาที่ไม่เคยใช้ปรับแต่ง อย่านำผลดีที่สุดจากหลายตัวเลือกมาเสนอเหมือนทดสอบเพียงครั้งเดียว รายงานควรมี n, k วิธีคำนวณ ต้นทุน การตรวจความพึ่งพากัน และช่วงตลาดพร้อมกัน ขอบล่างไม่ผ่านเกณฑ์หมายถึงหลักฐานยังไม่เพียงพอในการทดสอบนี้ ไม่ได้พิสูจน์ว่าต้องขาดทุนเสมอ แม้ผ่านเกณฑ์ ผลก็ยังเป็นหลักฐานแบบมีเงื่อนไขที่ไม่แทนการตรวจการส่งคำสั่งและการกระจายกำไรขาดทุน