พุตป้องกันความเสี่ยงหรือหยุดขาดทุน: คำนวณขาดทุนสูงสุดและพรีเมียม

พุตเพื่อป้องกันความเสี่ยงกับคำสั่งหยุดขาดทุนไม่ได้ให้หลักประกันแบบเดียวกัน พุตซื้อสิทธิขายตามเงื่อนไขสัญญาภายในเวลาที่กำหนด ส่วนคำสั่งหยุดขาดทุนส่งคำสั่งขายเข้าสู่ตลาดเมื่อเงื่อนไขถูกกระตุ้น หากราคาเปิดกระโดดลง ราคาที่ขายได้อาจต่ำกว่าจุดกระตุ้น ขณะที่พุตซึ่งตรงกับหุ้นที่ถือยังมีความคุ้มครองตามสัญญา แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีวันขาดทุน เพราะต้องรวมค่าพรีเมียมและวันหมดอายุด้วย

ราคาใช้สิทธิไม่ใช่พื้นกำไรของบัญชี

สมมติซื้อหุ้น 100 หุ้นที่ราคาหุ้นละ 120 ดอลลาร์ และซื้อพุตสำหรับหุ้นชุดเดียวกัน 100 หุ้น ราคาใช้สิทธิ 110 ดอลลาร์ โดยจ่ายพรีเมียมที่ซื้อขายจริงหุ้นละ 4.50 ดอลลาร์ เงินที่ใช้ทั้งหมดคือ 12,450 ดอลลาร์ แบ่งเป็นหุ้น 12,000 และออปชัน 450 ตัวอย่างนี้เป็นสมมติฐาน ไม่ใช่ราคาปัจจุบัน และยังไม่รวมปันผล ภาษี ค่าธรรมเนียม ต้นทุนเงินทุน หรือค่าเงิน โดยประเมินทั้งสองสถานะ ณ เวลาเดียวกันเมื่อหมดอายุ

หากราคาสุดท้ายต่ำกว่า 110 ดอลลาร์ หุ้นกับพุตรวมกันมีมูลค่า 110 ดอลลาร์ต่อหุ้น ขาดทุนสูงสุดจึงเท่ากับ 120 + 4.50 − 110 = หุ้นละ 14.50 ดอลลาร์ หรือรวม 1,450 ดอลลาร์ ไม่ใช่เพียงส่วนต่าง 10 ดอลลาร์และไม่ใช่แค่ค่าพรีเมียม คิดเป็น 11.65% ของเงินทั้งหมด 12,450 ดอลลาร์ หรือ 12.08% หากใช้เฉพาะต้นทุนหุ้น 12,000 ดอลลาร์เป็นฐาน จึงต้องระบุตัวหารให้ชัด

ถ้าหุ้นเคยซื้อไว้ที่ 80 ดอลลาร์และปัจจุบันราคา 120 การป้องกันเดียวกันจะรักษากำไรจากต้นทุนเดิมได้หุ้นละ 25.50 ดอลลาร์ จาก 110 − 80 − 4.50 แต่เมื่อเทียบกับมูลค่าปัจจุบันบวกพรีเมียมใหม่ ยังลดลงได้ 14.50 ดอลลาร์ การรักษากำไรในอดีตกับการจำกัดขาดทุนตั้งแต่วันนี้จึงเป็นคนละโจทย์

รวมสองสถานะและหักพรีเมียมเพียงครั้งเดียว

ผลลัพธ์ต่อหุ้นเมื่อหมดอายุ = ราคาสุดท้าย + ส่วนที่ 110 สูงกว่าราคาสุดท้าย โดยไม่ต่ำกว่าศูนย์ − 120 − 4.50 คอลัมน์เงินรับจากพุตในตารางยังไม่หักพรีเมียม ส่วนคอลัมน์สุดท้ายหัก 450 ดอลลาร์เพียงครั้งเดียว

จุดคุ้มทุนคือ 124.50 ดอลลาร์ ไม่ใช่ 110 หากหุ้นไปถึง 140 พุตหมดค่าแต่ทั้งสถานะยังกำไร 1,550 ดอลลาร์ หากหุ้นลงเหลือ 70 เงินรับจากพุต 4,000 ดอลลาร์ก็ยังไม่ลบขาดทุนรวม 1,450 ดอลลาร์ จึงไม่ควรวัดความสำเร็จของการป้องกันจากกำไรของออปชันเพียงตัวเดียว

จุดหยุดขาดทุนไม่ได้สร้างผู้ซื้อที่ราคานั้น

สมมติไม่ซื้อพุต แต่ตั้งหยุดขาย 100 หุ้นที่ 110 ดอลลาร์ หากหลังราคาเปิดกระโดดลง มีราคาที่ทำรายการได้จริงตามสมมติฐานเพียง 92 ดอลลาร์และขายที่จุดนั้น ขาดทุนจะเป็น 2,800 ดอลลาร์ การกระตุ้นคำสั่งไม่ได้รับประกันราคา 110 ส่วนคำสั่งหยุดแบบจำกัดราคา ซึ่งกระตุ้นที่ 110 และกำหนดขายไม่ต่ำกว่า 109 อาจไม่ถูกจับคู่เลยที่ 92 ความต่างระหว่างเงื่อนไขราคากับการได้ซื้อขาย อธิบายเพิ่มเติมในเรื่องทำไมคำสั่งจำกัดราคาจึงไม่สำเร็จแม้ราคาจะมาถึง

ถ้าคำสั่งหยุดขายได้จริงที่ 110 ขาดทุนเพียง 1,000 ดอลลาร์ ต่ำกว่าขาดทุนสูงสุด 1,450 ของสถานะที่มีพุต ดังนั้นพุตไม่ได้ถูกกว่าเสมอไป แต่เป็นการจ่ายเงินเพื่อลดความไม่แน่นอนอีกแบบ หลังขายด้วยคำสั่งหยุดแล้ว ราคาฟื้นไม่ได้ซื้อหุ้นกลับให้อัตโนมัติ ขณะที่ผู้ถือพุตสามารถถือหุ้นต่อจนหมดอายุ การเปรียบเทียบจึงต้องมีเส้นทางราคาและกติกาเข้าซื้อใหม่ ไม่ใช่ดูราคาสุดท้ายเท่านั้น

พรีเมียมถูกอาจเหลือส่วนขาดทุนให้รับเองมากกว่า

สำหรับหุ้นราคา 120 สมมติพุตอายุเท่ากันที่ราคาใช้สิทธิ 100 มีพรีเมียม 1.80 ดอลลาร์ ขาดทุนสูงสุดคือหุ้นละ 21.80 ดอลลาร์ แต่หากราคาใช้สิทธิ 120 และพรีเมียม 8 ขาดทุนสูงสุดคือ 8 ดอลลาร์ ทั้งหมดเป็นทางเลือกสมมติ ไม่ใช่ราคาตลาดหรือการเลือกสัญญาที่ดีที่สุด ในกรณีนี้การจ่ายน้อยลงแลกกับพื้นความคุ้มครองที่ต่ำลง

อีกตัวอย่างหนึ่ง มีราคาเสนอซื้อ 4.20 และเสนอขาย 4.80 ดอลลาร์ ราคากลางจึงเป็น 4.50 แต่หากซื้อจริงที่ 4.80 ต้องจ่าย 480 ดอลลาร์ ทำให้เงินรวมเป็น 12,480 และขาดทุนสูงสุดเป็น 1,480 ดอลลาร์ ถ้าขายคืนทันทีที่ 4.20 โดยราคาเสนอไม่เปลี่ยน จะเสีย 60 ดอลลาร์ก่อนค่าคอมมิชชัน การใช้ราคากลางในตารางคำนวณไม่ได้ทำให้ส่วนต่างนี้หายไป

อายุสัญญาต้องครอบคลุมวันที่มีความเสี่ยง พุตที่หมดก่อนประกาศผลประกอบการไม่ป้องกันช่องว่างราคาหลังประกาศ การต่ออายุต้องซื้อใหม่ตามราคาในเวลานั้น การนำพรีเมียมปัจจุบันคูณจำนวนครั้งที่จะต่อในหนึ่งปีเป็นเพียงสมมติฐานงบประมาณ ไม่ใช่ต้นทุนรายปีที่รู้แน่นอนแล้ว

กราฟเมื่อหมดอายุไม่ใช่มูลค่าบัญชีรายวัน

ก่อนหมดอายุ ราคาขายต่อของพุตขึ้นกับเวลาที่เหลือ ความผันผวนโดยนัย และราคาเสนอซื้อที่มีจริงด้วย ไม่ควรใช้มูลค่าที่แท้จริง ณ วันสุดท้ายแทนราคาตลาดวันนี้ พุตแบบอเมริกันที่ส่งมอบหุ้นจริงสามารถใช้สิทธิก่อนกำหนดตามสัญญาและขั้นตอนนายหน้า ส่งหุ้นตามราคาใช้สิทธิได้ แต่การใช้สิทธิกับการขายหุ้นและออปชันแยกกันอาจให้เงินรับต่างกัน เพราะมูลค่าเวลา ส่วนต่างราคา และค่าใช้จ่าย

การป้องกันที่ตรงกันต้องตรงทั้งสินทรัพย์อ้างอิง สิ่งที่ส่งมอบ และจำนวน ตัวอย่างสมมติสัญญา 100 หุ้น แต่สัญญาที่ปรับแล้วอาจต่างออกไป การใช้พุตดัชนีกับหุ้นรายตัวเหลือความเสี่ยงจากความต่างของสินทรัพย์ และสัญญา 100 หุ้นสำหรับหุ้นที่ถือ 60 หุ้นก็เปลี่ยนความเสี่ยง การชำระเป็นเงินสด การใช้สิทธิแบบยุโรป และราคาอ้างอิงชำระที่ต่างกันต้องคำนวณแยก ควรตรวจเวลาปิดรับคำสั่งใช้สิทธิและวิธีจัดการวันหมดอายุ ไม่คิดว่ากำไรบนหน้าจอจะกลายเป็นเงินสดเอง

ห้าขั้นตอนตรวจขอบเขตความคุ้มครอง

1. กำหนดว่าจะรักษากำไรจากต้นทุนเดิมหรือจำกัดขาดทุนจากมูลค่าปัจจุบัน และต้องการให้ป้องกันถึงวันไหน
2. จับคู่สินทรัพย์ สิ่งส่งมอบ จำนวนหุ้น รูปแบบใช้สิทธิ และการชำระ ตรวจส่วนที่ขาดหรือเกินการป้องกัน
3. บวกต้นทุนหุ้นกับพรีเมียมจริง หักเงินรับเมื่อใช้สิทธิ และรวมค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้อง พร้อมบันทึกจุดคุ้มทุนและตัวหารของอัตราขาดทุน
4. ทดสอบราคาเปิดกระโดดลง ราคาไม่เปลี่ยน และการฟื้นตัว ใช้เส้นทางราคาสำหรับคำสั่งหยุด และราคาที่ทำรายการได้สำหรับการออกก่อนกำหนด
5. วางแผนวันหมดอายุหรือปิดทั้งสองสถานะ การขายพุตอย่างเดียวเอาพื้นป้องกันออก ส่วนการถือหุ้นต่อหลังพุตหมดอายุสร้างสถานะใหม่ที่ไม่ได้ป้องกัน

สิ่งที่ต้องเลือกคือความไม่แน่นอนใดที่โอนออกไป โอนได้นานแค่ไหน และมีต้นทุนรวมเท่าไร พุตกำหนดขอบเขตผลลัพธ์ตามสัญญาของสถานะที่ตรงกัน ส่วนคำสั่งหยุดกำหนดความพยายามออกจากตลาด ความแตกต่างนี้คือจุดเริ่มต้นของงบขาดทุนที่ตรวจสอบได้