Pinjam Dolar Terus atau Melalui Euro? Bandingkan Basis, Yuran dan Kadar Pulang Modal

Keperluan dolar tidak semestinya dibiayai melalui pinjaman dolar secara langsung. Syarikat boleh meminjam euro, menukarkannya kepada dolar dan menetapkan pembelian euro hadapan untuk membayar balik pinjaman. Kedua-dua laluan menyediakan dolar pada hari ini, tetapi jumlah yang perlu dibayar pada akhirnya boleh berbeza. Untuk memahami basis rentas mata wang, mulakan dengan perbezaan aliran tunai ini.

Angka negatif pada skrin tidak dengan sendirinya bermaksud dolar murah. Konvensyen sebut harga boleh meletakkan pelarasan pada komponen faedah mata wang yang berlainan. Mengira premium pembiayaan dolar terlebih dahulu membantu membezakan kos ekonomi daripada tanda yang digunakan dalam kontrak.

Ilustrasi pertukaran dana antara mata wang; bukan carta harga pasaran.

Contoh USD10 juta dengan tempoh 90 hari

Semua angka dalam contoh ini ialah andaian pendidikan, bukannya harga pasaran semasa. Syarikat memerlukan USD10 juta selama 90 hari. Kadar pinjaman euro diandaikan 3% setahun, berbanding kadar pinjaman dolar langsung 5%. Pengiraan menggunakan faedah mudah dan asas 360 hari setahun. Tarikh penyelesaian, tempoh, akses pinjaman dan syarat kredit dianggap setanding. Yuran, jurang harga beli dan jual serta kos cagaran diketepikan dahulu untuk menjelaskan mekanismenya.

S ialah kadar semerta dan F ialah kadar hadapan. Kedua-duanya dinyatakan sebagai dolar bagi satu euro: S＝1.1000 dan F＝1.10682382. Tempoh T＝90/360＝0.25 tahun. F yang dipaparkan telah dibundarkan; jumlah bayaran di bawah menggunakan nilai sebelum pembundaran.

Syarikat meminjam EUR9,090,909.09 dan menjual euro itu pada S untuk menerima USD10 juta. Pada hari ke-90, prinsipal bersama faedah euro menjadi EUR9,159,090.91. Pembelian euro secara hadapan perlu meliputi keseluruhan jumlah pembayaran balik ini, bukan hanya prinsipal asal. Jika faedah tidak diliputi, masih ada keperluan membeli euro kemudian.

Dengan mengikat pembelian EUR9,159,090.91 pada F sejak awal, bayaran dolar pada tarikh matang ditetapkan pada USD10,137,500. Pinjaman dolar langsung pada 5% pula memerlukan USD10,125,000. Oleh itu, laluan euro dan urus niaga mata wang menambah kos sebanyak USD12,500.

Menukar sebut harga hadapan kepada kadar pembiayaan dolar

Ambil rEUR sebagai kadar tahunan pinjaman euro dan rUSD sebagai kadar dolar pembanding. Kadar dolar tersirat daripada urus niaga tersebut ialah:

Kadar dolar tersirat＝｛（F/S）×（1＋rEUR×T）－1｝/T

Dengan andaian tadi, hasilnya ialah 5.5% setahun. Takrifkan premium dolar p sebagai kadar tersirat ditolak rUSD. Maka p＝5.5%－5%＝0.5 mata peratusan, bersamaan positif 50 mata asas. Satu mata asas ialah 0.01 mata peratusan. Pengiraan tunai mengesahkannya: USD10 juta×0.005×0.25＝USD12,500.

F melebihi S tidak semestinya menunjukkan premium luar biasa. Perbezaan kadar faedah biasa pun menghasilkan mata hadapan. Jika premiumnya sifar, F teori dalam contoh ini ialah S×（1＋0.05×T）/（1＋0.03×T）＝1.10545906. Sebut harga perlu dibandingkan dengan nilai yang mengambil kira tarikh dan syarat pembiayaan setanding, bukan dengan kadar semerta sahaja. Kadar hadapan yang lebih tinggi juga bukan ramalan bahawa euro akan mengukuh.

Mengapa kos dolar yang lebih tinggi boleh bertanda negatif?

p ialah ukuran tambahan kos dolar yang kita takrifkan secara jelas. Ia bukan konvensyen tanda bagi semua kontrak swap rentas mata wang. Jika basis dikenakan pada faedah yang diterima bagi komponen bukan dolar, pengurangan faedah itu boleh meningkatkan kos pihak yang memperoleh dolar. Oleh itu, basis negatif pada skrin boleh seiring dengan dolar yang lebih mahal.

Penyelarasan antara kedua-dua ukuran tidak semestinya sekadar menukar tanda positif kepada negatif. Kontrak yang mempunyai banyak pembayaran memerlukan jadual faedah, pengkompaunan, keluk diskaun, mata wang cagaran serta ketetapan prinsipal. Sebelum membandingkan angka, kenal pasti siapa menerima mata wang mana dan faedah mana yang ditambah atau ditolak basis.

Pada kadar hadapan berapa laluan euro benar-benar lebih murah?

Ambil senario berasingan dengan F＝1.1050, sementara S＝1.1000, faedah euro 3%, faedah dolar 5%, tempoh 90 hari dan keperluan USD10 juta dikekalkan. Tanpa yuran tambahan, kos kedua-dua kaedah sama pada F＝1.10545906. Dengan syarat lain tidak berubah, pembelian semula euro di bawah paras itu menjadikan pembiayaan melalui euro lebih murah.

Pada F＝1.1050, pembelian euro untuk melunaskan prinsipal dan faedah memerlukan USD10,120,795.45. Berbanding pembayaran pinjaman dolar langsung USD10,125,000, penjimatan ialah USD4,204.55. Namun, jika hanya laluan euro dikenakan kos tambahan USD6,000 pada tarikh matang, jumlahnya menjadi USD10,126,795.45. Ia kini lebih mahal USD1,795.45.

Untuk menggantikan angka dengan sebut harga sendiri, takrifkan D sebagai dolar yang diperlukan pada awal transaksi, Kdirect sebagai kos tambahan pinjaman langsung dan Kswap sebagai kos tambahan laluan euro. Kedua-dua kos mesti dinyatakan dalam dolar yang dibayar pada tarikh matang. Dengan faedah tahunan rUSD, rEUR dan tempoh T dalam tahun, formula faedah mudah ialah:

F pulang modal＝S×［1＋rUSD×T＋（Kdirect－Kswap）/D］/（1＋rEUR×T）

Kdirect＝0 dan Kswap＝USD6,000 menurunkan sempadan kos kepada 1.10480397. Oleh sebab 1.1050 lebih tinggi daripada paras baharu itu, pembiayaan melalui euro tidak lagi lebih murah selepas yuran.

Gunakan S pada harga belian pihak lawan apabila syarikat menjual euro, dan F pada harga jualan pihak lawan apabila syarikat membeli semula euro. Jika kadar tersebut sudah boleh dilaksanakan, jangan menambah jurang harga beli-jual yang sama sekali lagi sebagai kos berasingan.

Yuran yang ditolak pada awal transaksi memerlukan jumlah pinjaman diselaraskan supaya kedua-dua laluan memberi dana bersih USD10 juta. Margin yang akan dipulangkan bukan kos sepenuhnya; nilai kos pembiayaan ketika dana terikat. Formula satu tempoh ini tidak boleh terus digunakan jika tarikh, syarat kredit atau jadual bayaran faedah berbeza. Perbandingan hanya bermakna apabila jumlah tunai bersih dan semua pembayaran benar-benar setanding.

Nama swap yang hampir sama tidak bermakna kontraknya serupa

Swap pertukaran asing menukar prinsipal dua mata wang pada tarikh penyelesaian awal dan menukarkannya semula dalam arah bertentangan pada tarikh kemudian. Kos pembiayaan terkandung dalam perbezaan kadar pertukaran bagi kedua-dua penyelesaian. Swap rentas mata wang lazimnya turut melibatkan pembayaran faedah berkala sepanjang hayat kontrak. Komponen faedah yang menerima basis, jadual pembayaran dan sama ada prinsipal ditetapkan semula perlu dikenal pasti.

Kemudahan swap kecairan antara bank pusat pula ialah mekanisme dasar untuk menyalurkan dolar melalui bank pusat. Ia bukan kontrak swasta yang sama dengan swap pertukaran asing atau swap rentas mata wang. Pihak lawan dan kaedah penyediaan dananya berbeza.

Kontrak yang sudah diikat tidak menjadi murah secara automatik

Selepas transaksi contoh dikunci, bayaran akhirnya kekal USD10,137,500 selagi syarat kontrak tidak berubah. Penyempitan basis pasaran tidak mengubah sendiri kos pembiayaan sintetik 5.5% yang telah dipersetujui.

Katakan premium bagi transaksi baharu 90 hari kemudian menjadi 20 mata asas, dengan semua andaian lain sama. Tambahan kos transaksi baharu itu ialah USD10 juta×0.002×0.25＝USD5,000, iaitu USD7,500 kurang daripada transaksi dengan premium 50 mata asas. Ini perbandingan harga urus niaga baharu atau pembiayaan semula, bukannya bayaran balik daripada kontrak lama.

Penamatan awal dan perubahan nilai pasaran juga perlu dipisahkan daripada jumlah tunai yang dijanjikan pada tarikh matang. Jika kadar faedah lain turut berubah, pergerakan basis sahaja tidak mencukupi untuk mengira perubahan jumlah kos pembiayaan.

Jurang teori tidak semestinya peluang arbitraj yang boleh dilaksanakan

Untuk memperoleh keuntungan daripada jurang tersebut, peserta mesti mampu meminjam pada kadar yang diandaikan, menempatkan dana pada kadar berkenaan dan melaksanakan pertukaran bagi jumlah yang diperlukan. Dalam pasaran sebenar, kadar pinjaman dan pulangan penempatan tidak sama. Had kredit, cagaran, jurang sebut harga serta kos penggunaan kunci kira-kira bank turut mempengaruhi keputusan.

Kadar rujukan seperti OIS bukan tawaran pinjaman yang menjamin setiap syarikat boleh mendapatkan dana pada kadar itu. Kos yang diketepikan dalam contoh mesti dimasukkan semula sebelum menilai kebolehlaksanaan. Penyimpangan daripada hubungan teori tidak dengan sendirinya menjadi keuntungan yang tersedia kepada pembaca.

Semak tarikh dan akses dana, bukan lengkung harga semata-mata

Dua kontrak seminggu boleh mempunyai harga berlainan jika satu melintasi hujung suku tahun dan satu lagi tidak. Permintaan tunai dan kos pengantaraan mungkin berbeza pada tarikh tersebut. Oleh itu, semak tarikh nilai dan tarikh matang sebenar. Basis tempoh setahun merujuk kepada kontrak yang matang dalam setahun, bukan bukti bahawa penyimpangannya telah berlarutan setahun.

Sebut harga indikatif yang bertambah baik belum menjamin dana tersedia. Had kredit peminjam mungkin masih ditutup, atau harga hanya boleh diperoleh untuk jumlah yang terlalu kecil. Jumlah yang benar-benar boleh diurus niaga, jurang harga, pihak lawan serta kadar rujukan bebas dengan syarat sepadan lebih bermakna daripada jumlah dagangan sahaja.

Premium yang meningkat merentas beberapa mata wang dan tempoh, disokong petunjuk pasaran wang serta kredit, menguatkan tafsiran tekanan pembiayaan dolar yang lebih meluas. Ia tetap penilaian berasaskan gabungan bukti, bukannya ambang amaran yang pasti.

Lindung nilai aset dolar, pembayaran invois dan simpanan kecairan berjaga-jaga boleh menghasilkan permintaan pembiayaan yang serupa tetapi kesan kadar semerta yang berlainan. Nilai utama basis ialah menjelaskan siapa membayar tambahan berapa untuk mendapatkan dolar pada tarikh dan syarat tertentu. Setelah perkara itu dihitung, analisis kos pembiayaan tidak lagi bergantung pada tekaan arah mata wang.